هر زمان که زیبایی را می‌بینی‌،

به یاد آر که در فضایی مقدس هستی‌.

در هر جا ...

در چهره یک انسان‌،

در چشمان یک کودک‌،

در گلبرگهای یک نیلوفر،

یا در بالهای پرنده‌ای در پرواز،

در رنگ رنگِ یک رنگین کمان‌،

یا در سکوت یک صخره‌ ...

هر جا که زیبایی می‌بینی‌،

به یاد آر که در فضایی مقدس هستی‌

خداوند نزدیک توست‌ …

طوری بخند که حتی تقدیر شکستش را بپذیرد

چنان عشق بورز که حتی تنفر راهش را بگیرد و برود

و طوری خوب زندگی کن که حتی مرگ از تماشای زندگیت سیر نشود …

این زندگی نیست که می گذرد، ما هستیم که رهگذریم

پس با هر طلوع و غروب لبخند بزن، مهربان باش و محبت کن

می دانی، روزها بلاخره به شب می رسند.
تا رسیدن شب، از گذشتِ روزت راضی باش

این متن قشنگ بود كمی هم آرامش می ده

دل بــســـپــار...

به آتشی که نمى سوزاند
" ابراهیم " را

و دریایى که غرق نمی کند
" موسى " را

نهنگی که نمیخورد
"یونس"را

کودکی که مادرش او را
به دست موجهاى " نیل " می سپارد
تا برسد به خانه ی تشنه به خونش

دیگری را برادرانش به چاه مى اندازند
سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد

آیا هنوز هم نیاموختی ؟!
که اگر همه ی عالم
قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشند
و خدا نخواهد ،
" نمی توانند "
پس
به " تدبیرش " اعتماد کن
به " حکمتش " دل بسپار
به او " توکل " کن
و به سمت او ”قدمی بردار"...

لحظه ای مکث نما
آرزویم این است
نرود دلخوشی از عمق وجودت هرگز
نتراود اشک در چشم تو هرگز
مگر از شوق زیاد
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه هر لحظه تو عاشق باشی
عاشق آنکه تو را می خواهد
و به لبخند تو از خویش رها میگردد
و تو را دوست بدارد
به همان اندازه که دلت میخواهد ...

ﻣﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺵ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ. ﺍﺯ ﭼﻮﭘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
‏«ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ؟ »
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﮔﻔﺖ: ‏«ﻣﺎ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ؛ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻢ‏»
ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ : ﺧﻮﺏ ﻟﻄﻒ ﮐﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﭘﺪﺭ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻥ!
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﯼ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ:
‏نماﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ!

ﮐﺎﺵ ﺗﺎ ﺩﻝ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ﻭ ﻣﯿﺸﮑﺴﺖ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ

ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﺭﻭﯼ ﻫﺮ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻥ
ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻥ

ﮐﺎﺵ میشد ﻗﻠﺐ ﻫﺎ ﺁﺑﺎﺩ ﺑﻮﺩ
ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﻏﻢ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺩ ﺑﻮﺩ

ﮐﺎﺵ میﺷﺪ ﺩﻝ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﻢ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ

ضمیر ناخودآگاه کسی که دعا یا نفرین می کند، نمیتواند تشخیص دهد که این محصولات شفا بخش و یا مسموم کننده متعلق به فرد دیگریست و باید به سوی او صادر شود.
بلکه در این شرایط، ضمیر ناخودآگاه، آن محصولات را ابتدا خودش جذب می کند.
 

تا زمانی که هر صبح
چشمان خود را با کینه باز کنیم و
آدم های خاطراتِ تلخ را زنده نگه داریم
و در ذهن خود هر روز محاکمه شان کنیم؛
رنگ آرامش را نخواهیم دید!
گاه باید چشم ها را بست
و از کنار تمام بد بودن ها گذشت.
مهم نیست …
امروز روز دیگریست
قدری شادی و امید با خود به خانه ببر ...
راه خانه ات را که یاد گرفتــند ،
فردا با پای خودشان می آیند
شک نکن …
زندگیتون سرشار از عطر خدا